Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ.  Ο αντιπερισπασμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό πρόβλημα (1912-1913)

Περιγραφή

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ινφογνώμων το βιβλίο του Νικολού Βασ. Φαρμακίδη:

 “Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ”

 Ο αντιπερισπασμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό πρόβλημα

1912-1913

Η ιστορία της Δωδεκανήσου δεν έχει γραφτεί σωστά μέχρι σήμερα και τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οι Νότιες Σποράδες, που επικράτησε να λέγονται Δωδεκάνησος και που οι Ιταλοί τα μέτρησαν το 1936 και βρήκαν πως είναι πάνω από 700 (νησιά, νησίδες και βραχονησίδες) έχουν μια μοναδική ιστορία που δεν ταυτίζεται με άλλες περιοχές του Ελλαδικού χώρου. Ακόμα και αυτά τα ίδια είχαν ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους. Ενώ η Ρόδος και η Κως είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς το 1522, τα άλλα νησιά είχαν διαφορετικό καθεστώς. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ αναλύει σε άρθρο του στην Gazette de Lausanne στις 09/10/1930 σελ. 3, την πραγματικότητα: «Δια το πολύ κοινόν το οποίον δεv ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως διά την ιστορία της Δωδεκανήσου, το όνομα Δωδεκάνησος δεν σημαίνει παρά δώδεκα νήσους διατελούσας υπό την διοίκηση την μια του ενός και την άλλη του άλλου κράτους. Εν τούτοις η γνώμη αυτή δεν είναι ορθή. Η Δωδεκάνησος στη πραγματικότητα, είναι το σύμπλεγμα των νησιών, τα οποία μέχρι το 1912 αποτελούσαν σχεδόν πάντοτε κράτη. Τα κράτη αυτά έζησαν ενίοτε υπό το πολίτευμά απλών επαρχιών ενός ισχυρότερου κράτους, άλλα συνηθέστερα, απολάμβαναν πλήρους αυτονομίας, ή κατά το μάλλον και ήττον μιας σχετικής αυτονομίας… Αυτή ήταν η θέση τους από την άποψη του διεθνούς δικαίου, την ημέρα κατά την οποία τα κατάλαβε η Ιταλία».

Έτσι και ο Αμέλιο, ο στρατηγός που τα «κατέλαβε» το 1912 σε επίσημο έγγραφό του έγραφε: «Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν νησιά στα οποία – δεδομένου των παραδοσιακών δικαιωμάτων της αυτονομίας που απολαμβάνουν – η επικυριαρχία είναι η μόνη δυνατή μορφή διακυβέρνησης, αλλά υπάρχουν και άλλα όπως η Ρόδος – που θεωρήθηκαν ανέκαθεν πλήρους κατοχής. Και, γι’ αυτόν τον λόγο, στις οδηγίες που δόθηκαν από αυτήν την Διοίκηση στους υπεύθυνους αποσπασμάτων, επαναλαμβάνονται αυτές που έλαβα εγώ από τους ανώτερους μου σχετικά με τη λειτουργία των αστικών υποθέσεων, προειδοποιώντας ότι το καθεστώς των μικρότερων νησιών δεν πρέπει να διαφέρει από αυτό της Ρόδου εκτός από τα προνόμια πριν από την κατοχή μας και αυτό – σύμφωνα με τις οδηγίες που πήρα από τη Μητροπολιτική Κυβέρνηση – που πρέπει να τις σεβαστούμε».

Δηλαδή παρόλο που η Ιταλία νόθευσε το ανεξάρτητο καθεστώς των νησιών, όπως το κατέγραψε η Ιωάννα Στεφανόπολι (στο βιβλίο της στα γαλλικά με τίτλο: «Τα νησιά του Αιγαίου και τα προνόμια τους»), που συντάχθηκε με προτροπή του Βενιζέλου (1912), δεν μπόρεσε να ξεπεράσει όλα τα νομικά προβλήματα. Κατά τα τριάντα χρόνια της κυριαρχίας του Ιταλικού Κράτους υπόκειντο στο Υπουργείο Εξωτερικών και είχαν δικό τους δίκαιο πολύ διαφορετικό από το Ιταλικό. Επίσης οι κάτοικοι των νησιών δεν είχαν την Ιταλική υπηκοότητα, αλλά της Διοίκησης των νησιών.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Νικολός Βασ. Φαρμακίδης διετέλεσε Επίτιμος Πρόξενος της Ιταλίας στα Δωδεκάνησα από το 2015 μέχρι το 2021. Διετέλεσε προϊστάμενος στο νυν Τμήμα ΠΕ.ΧΩ. Δωδεκανήσου της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου και πρώην Δ/νση Οικισμού Νοτίου Αιγαίου του ΥΠΕΧΩΔΕ για 29 χρόνια 1983-1984 και 1987-2015. Διετέλεσε επίσης προϊστάμενος του Τμήματος Συγκοινωνιών Δωδεκανήσου για 3 χρόνια 1984-1987. Το 1983 προσλήφθηκε στη τότε Διεύθυνση Οικισμού Ρόδου με μια ομάδα επιστημόνων, ως υπεύθυνος για την παρακολούθηση των χωροταξικών και πολεοδομικών μελετών στο Νότιο Αιγαίο. Υπηρεσιακά ασχολήθηκε με θέματα χωροταξίας, πολεοδομίας, πολεοδομικής νομοθεσίας και προστασίας του περιβάλλοντος. Κατά την θητεία του στο Τμήμα Συγκοινωνιών αναμόρφωσε το καθεστώς των συγκοινωνιών στη Δωδεκάνησο (Λεωφορεία, Ταξί κλπ) και γενικότερα όλων των θεμάτων αρμοδιότητας της Υπηρεσίας.

Ήταν ελεύθερος επαγγελματίας μηχανικός μελετητής δημοσίων έργων 1977-1983 και μεταξύ άλλων του ανατέθηκε η Μελέτη του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Ρόδου και η Αναθεώρηση του Σχεδίου Πόλης Ρόδου. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Μηχανικού στη Ρόδο, όπου ήταν ο επιβλέπων μηχανικός για όλα τα έργα κατά την διετία 1975-1976 και στην συνέχεια υπηρέτησε στη Διεύθυνση Στρατιωτικών Έργων για έργα στη Σάμο 1976-1977. Είναι πτυχιούχος πολιτικός μηχανικός από το Ινστιτούτο Μεταφορών του Πανεπιστημίου της Τεργέστης (συγκοινωνιολόγος) από το 1974.

Αποφοίτησε από το Βενετόκλειο Γυμνάσιο το 1968. Τις εγκύκλιες σπουδές του τις έκανε στο 11° Πρότυπο Δημοτικό Σχολείο της Ακαδημίας.

Στη Ρόδο εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του από το 1954. Γεννήθηκε στη Σύμη στις 17.10.1950. Πατέρας του είναι ο Βασίλειος Ονουφρίου Φαρμακίδης έμπορος και ξενοδόχος, μητέρα του η Μαρία Νικολού Φαρμακίδη διευθύντρια ξενοδοχείου. Είναι παντρεμένος με την Μαρία Λάουρα Μπερτέττι (Πτυχ. Φυσιοδίφη ταυ Πανεπιστημίου της Τεργέστης) και έχουν ένα γιο τον Κωνσταντίνο (Μάστερ στην Αρχιτεκτονική του Πανεπιστημίου του Ούντινε).

Οι κοινωνικές του και συνδικαλιστικές δραστηριότητες ήταν πολλές: στο ΤΕΕ διετέλεσε για 10 χρόνια στη Διοικούσα του Τμήματος της Δωδεκανήσου και ήταν Αντιπρόεδρος. Για δέκα έτη εκπροσωπούσε την Ελλάδα (ΥΠΕΧΩΔΕ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση για θέματα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Διετέλεσε μέλος του Τοπικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για δέκα χρόνια, μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής και της Κοινής Επιτροπής της Προγραμματικής Σύμβασης της Παλιάς Πόλης για είκοσι χρόνια. Μέλος του Συμβουλίου του ΡΟΔΑ για δύο θητείες, της Πάρκινγκ Α.Ε., της ΡΟΔΩΝ Α.Ε., ΔΕΚΡ και πολλών άλλων συμβουλίων του Δήμου Ρόδου. Συμμετείχε στις μελέτες για τα κυκλοφοριακά της πόλης Ρόδου. Δικές του είναι οι προτάσεις που υλοποιήθηκαν: δρόμος Τσαΐρι – Αεροδρόμιο, Περιμετρικός της Πόλης Ρόδου, οι Πεζόδρομοι της Πόλης Ρόδου, οι κυκλικοί κόμβοι στη Ρόδου – Λίνδου, οι κυκλικοί κόμβοι στη πόλη της Ρόδου κλπ., καθώς και ο ΧΥΤΑ της Ρόδου και άλλα πολλά. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ασχολείται με την ιστορία του τόπου μας και ιδιαίτερα της Σύμης εντρυφώντας στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, στα Αρχεία της Σύμης και σε διάφορα ιδιωτικά Αρχεία και εφημερίδες της εποχής.